Quattrocento Artea: Arkitektura, Eskultura eta Pintura

Quattrocentoko Arkitektura

Arkitektura klasikoaren elementuak berreskuratu, baina hizkuntza berri batez erabiliak.
Arkitektura-ordenaren kontzeptua eraikin osorako: moduluaren erabilera.
Giza proportzioak, gizakiarentzako estetika.
Horizontaltasuna gotikoaren bertikaltasunaren aurka.
Bakuntasuna, geometria hutsa eta erabateko edertasuna.
Gotikoa dena desagertzen da: arku zorrotzak, estriboak, arbotanteak, gurutze-ganga... Puntu erdiko arkuaren nagusitasuna.
Lanaren zentzu bateratua: oinplano zentralizatua eta altxaera trinkoa.
Artisten ezaugarriak ia adoratuak: euren askatasuna.

Iragan greko-latindarra agerian zegoen Italian, Erdi Aroan ere gotikotik astiro bilakatu zen.

Klasikoari berrikuntza batzuk gehitu: konposizioaren kontzeptua, lanaren ikuspegi bateratzailea.
Adierazkortasuna maite.
Mugimendu suabe eta klasikoa.
Errealismoa giza irudian eta biluziaren tratamendu hobea.

Marmola, brontzea eta, batzuetan, zeramika beiratua. Egurra, inoiz ez.

Erlijiosoak, hileta-gaiak eta mitologikoak.

Perspektiba: Hirugarren dimentsioa irudikatu, batez ere espazio itxietan.
Anatomia: Edertasun ideala eta naturalismo idealizatua, Grezia Klasikoaren antzera.
Gaiak: Erlijiosoak eta mitologikoak.
Paisaia: Garrantzi handia lortu zuen.
Teknikak: Freskoa, ohol gaineko tenpera eta, amaieran, olioa.
Arte-lanaren batasuna: Ez dago zatiketarik; batzuetan, sekuentzia batzuk koadro berean sartzen dira.
Marrazkia: Garrantzi handikoa; marratik ingerada nabarmenak sortzen dira.
Argia: Uniformea, batzuetan objektua modelatuz, baina leuna.
Konposizioa: Aurrez pentsatutakoa, ordena irudietan, simetria, hiruki-formako eskemak...

Oharra: Veneziako Eskola aparteko kasua da.