Zubereraren ezaugarri fonetiko, morfologiko eta sintaktikoak

Diptongoak eta hiatoak

Diptongoak: Zuberoan ua > ai egiteko joera dago (Nor-Nork saileko zukako adizketan). Zuketan eta hitanoan au > ü egiten da. Ekialdeko euskaran ai > i egiten da (Izan, Edin eta Nor-Nork adizkietan) eta ai > ei ere gertatzen da.
Hiatoak: u bokala a eta e bokalekin batzen denean, -i- bokal epentetikoa sartzen da tartean.
Asimilazioak: Zuberoan i-u > u-u > ü-ü asimilazioa gauzatzen da.

Kontsonanteak: Zubererak 6 kontsonante gehiago ditu (z, s, x, tz, ts, tx), bereziki /z/ eta /z/ txistukari ahostunak, maileguetan eta bokal artean.
/j/ fonema: Frantsesaren antzeko ahoskera du.
/h/ fonema: Hitz hasieran, bokal artean, eta l, n, r kontsonante ozenen ondoren agertzen da; herskari hasperenak ere maiz dira.
Bustidura: Automatikoa da (i bokalaren eraginez hurrengo kontsonantea palatizatzen da) eta adierazkorra (/ll/).

Izenordainak: (n)ihur, ihun aditzondoak eta nihaur, hihaur, guhaur, zuhaur egiturako izenordain indartuak.
Atzizkiak: -on eta -ion > -ü sudurkaria; -ot/-kot (txikigarriak); -sa (femeninoa); arra- (berriz/berriro); -ñi (txikigarria) eta -kal.

Aspektu burutugabean eta aditz izenetan -iten forma erabiltzen da.
Geroaldian, -n batekin amaitzen diren aditzetan -en hartzen da.
Partizipioa eta aditzoina bereizten dira: aditzoina ahaleran, aginteran eta subjuntiboan erabiltzen da.
Ahalera: -t(z)en + ahal.

Galdegaia: Perpaus neutroetan BA- eransten da. Laguntzailea aditz nagusiaren aurrean jartzen da galdegaia indartzeko.
Osagarriak: Aditz izenaren osagarria noren kasuan doa.
Perpaus motak: Kausazkoak (-kotz, -(e)lakotz, -tekotz, beit-, ki), denborazkoak (-(e)larik, -(e)ino) eta moduzkoak (-rik).