Urtean Erabilgarri Dagoen Errenta: Herrialde bateko kontsumoan gehien eragiten duen faktorea da.
Errenta Iraunkorra: Familia batek izango lukeen errenta, behin-behineko edo aldi baterako gertaeren eragina kenduta.
Bizi-zikloaren Hipotesia: Hipotesi honek dio pertsonek bizitza osoan kontsumo bera egin ahal izateko aurrezten dutela.
Aberastasunaren Eragina: Aberastasuna ez da asko aldatzen urte batetik bestera, eta, beraz, faktore horrek ez dakar kontsumo-aldakuntza handirik.
Inbertsioa Baldintzatzen Duten Faktoreak
Sarrerak: Inbertitzea interesgarria izango da sarrera handiagoak sortzen badira (gehiago salduko bada).
Kostuak: Errentagarritasun-tasa kostua baino handiagoa bada, merezi du zorretan sartzea inbertitzeko. Kostuetan eragiten duten Bi Faktore nagusi:
Interes-tasa: Maileguen interes-tasa handia bada, urriak izango dira interesak ordaintzeko adinako errentagarritasuna sortuko duten inbertsioak.
Zergak: Zergak gastua direnez, enpresa-etekina murrizten dute.
Erabilitako Ekoizpen-ahalmena: Enpresa baten ahalmena merkatuaren eskariari erantzuteko dituen ekoizpen-instalazioen araberakoa da.
Etorkizuneko Espektatibak: Diruarekin lotuta hartzen den erabaki orotan kontuan hartu beharreko elementu bat: konfiantza.
Ekonomia Politikaren Helburuak
Enplegu-hazkunde Jasangarria: Ondasunen eta zerbitzuen ekoizpena denboran zehar etengabe haz dadin esku hartzen du Estatuak. Helburu nagusietako bat herritarren ongizate-maila hobetzea da.
Enplegu Betea: Ekonomiari buruzko erabakiak arrazoibidez hartzen direnez, ez du zentzurik baliabideren bat erabili gabe uzteak; hortaz, giza baliabide oro ere erabili egin beharko litzateke.
Prezioen Egonkortasuna: Ondasunen eta zerbitzuen prezioak kontrolatzea funtsezkoa da kontsumitzaileek erosteko ahalmena ez galtzeko eta inflazioak eragiten duen ziurgabetasuna saihesteko.
Ekonomia Politika Motak
Zerga-politika: Estatuak ekonomia-jarduera areagotzeko edo murrizteko xedez abian jarritako ekintzen multzoa da.
Moneta-politika: Herrialdeko banku zentralak hartzen dituen neurrien multzoa da.
Kanpo-politika: Estatuak beste herrialde edo ekonomia batzuekiko transakzioak kontrolatzeko egiten dituen esku-hartzeen multzoa da.
Errenta-politika: Prezioen egonkortasuna lortzea du xede, inflazioa kontrolatzeko.
