Barrokoa: Ezaugarriak, Eskultura eta Pintura

Barrokoa (Europako XVII eta XVIII. mendeko estiloa)

Barrokoa (Barrueco edo perla irregularra) artearen arloan, garaiko lengoaiarekin lotzen da.

Ezarritako hiru botereen (eliza, monarkia, burgesia) adierazpena antzeman daiteke.
Bi taldetan banatu zen: burgesia protestanteak sustatutakoa eta errege-botereak sustatutakoa.
Testuinguruarekin dituzten erlazioak ere kontutan hartu behar dira. Pintura eta eskultura bere baitan biltzen dira, eta batasun batera integratzen dira espazio edo unibertso bat lortuta: theatrum sacrum (antzoki sakratua). Adierazpidearen oinarrizko elementuak arte plastikoak dira.

Italian sortu zen, eta leku guztietan agertzen hasi zen.
Funtsezko elementua eszenografia barrokoei gorte- edo jauregi-kutsua edo esanahi sinbolikoa emateko erabili zen.
Materialak obra non egiten zenaren araberakoak izan ziren: harria ekoizten zen tokietan harria, Italian marmola, alabastroa eta brontzea, Espainian zura. Bolia, urrea eta zilarra ere erabili ziren.
Gaiak: Erlijiosoak, aita santu, errege-erregina edo printzeen hileta monumentuak, eta mitologikoak.
Busto biribileko figura ikuspegi bakarrarekin lotu zen.
Espazio batean ikusi behar da, eta ikusle batekiko erlazioan.
Arkitektura eskulturaren zerbitzura jarri zen.

Gai erlijiosoak nagusitu ziren.
Erretratuak, Aste Santuko pasoak eta busto biribileko eskultura landu ziren.
Zura polikromatua erabili zen (eskultoreak hau landu, pintoreak hau urreztatu, polikromatu, estofatu eta haragi itxura eman; gero, ordezko piezak erantsi: ile naturaleko ileordeak, beirazko begiak, erretxinazko malkoak, jantziak, harribitxiak eta osagarri eszenografikoak).
Aipatutako elementuek egiazkotasun eta errealismo handiagoa eman zuten, mistizismoa, aszetismoa eta heroitasuna ikustarazi, eta zentzumenak krudeltasun batez hunkitu zituzten.
Trentoko Kontzilioaren jarraibideei jarraitu zieten: arte handi bat, Jainkoaren mezua zentzumenen bidez zabaltzeko.

Errealitatea eredu hartu eta iraganeko gai historiko/erlijiosoetan aplikatu zen.
Idealizazioa baztertu zen.
Argiaren eta ilunaren kontraste honek tenebrismoa sortu zuen geroago.

Begiratu eta ukitu daitekeen errealitatea eredutzat hartu zen. Konposizioa ahalik eta leialtasun handienarekin egin zen (adibidez, Rembrandt).
Festa-giroak, natura hilak, loreontziak eta paisaiak landu ziren.
Diruaren bidez arrakasta soziala izatea bilatzen zuen gizarte bat islatu zuen.

Kolorea lehenetsi zen, ez marrazkia.
Konposizio irekiak/zentrifugoak, unitarioak, konplexuak eta sakontasunean landu ziren.