Zer da substratu mailako fosforilazioa?

Fosforilatuta dagoen molekula batek fosfato taldea ADPari transferitzen dio, erreakzio exergonikoari akoplatuta. Kinasa entzimek katalizatzen dute, adibidez glukolisian.

Nola kanporatzen dute amoniakoa izaki ureotelikoek?

Ureotelikoek (ugaztunak eta anfibioak) amoniakoa urearen bidez kanporatzen dute, toxikoa ez izateko.

ATP sintesia eta aminoazidoen metabolismoa: fosforilazioa eta desaminazioa

Laburpena

Dokumentuak ATP sintesiaren bi mekanismo azaltzen ditu: substratu mailako fosforilazioa eta fosforilazio oxidatiboa. Gainera, aminoazidoen metabolismoaren oinarriak aztertzen ditu, transaminazioa eta desaminazioa, eta amoniakoa kanporatzeko estrategiak. Azkenik, Mitchellen hipotesi kimiosmotikoa azaltzen du.

Funtsezko puntuak

ATP sortzeak ADP eta fosfato bat lotzea dakar, prozesu endergonikoa dena.
Substratu mailako fosforilazioa erreakzio exergonikoei akoplatuta dago eta kinasa entzimek katalizatzen dute.
Fosforilazio oxidatiboan ATP sintetasak H+ fluxuaren energia erabiltzen du ADPa fosforilatzeko.
Transaminazioan aminoazido baten α-amino taldea zetoazido bati transferitzen zaio.
Desaminazioan amoniakoa (NH3) sortzen da, toxikoa denez kanporatu behar da.
Mitchellen hipotesi kimiosmotikoak protoien gradientea eta ATP sintesia lotzen ditu.
NADH-k 6 H+ eta FADH2-k 4 H+ ponpatzen ditu arnas katean.

Frogatu zeure burua

ATParen sintesia: Fosforilazio motak

ATPa sortzen da ADP molekulari fosfato bat lotzean; prozesu hau endergonikoa da, hau da, energia behar du. Bi motatakoa izan daiteke:

Substratu mailako fosforilazioa

Erreakzio exergonikoei akoplatuta gertatzen da: fosforilatuta dagoen molekula batek transferitzen dio fosfato taldea ADPari, eta hidrolizazio horretan askatzen den energia erabiltzen da fosforilazioa egiteko. Kinasa entzimek katalizatzen dituzte mota honetako erreakzioak; adibidez, glukolisian gertatzen direnak.

Fosforilazio oxidatiboa

Elektroien garraio-kateari uztartuta gertatzen da eta ATP sintetasa entzimek katalizatzen dute. H⁺-en fluxuak gradientearen alde zeharkatzean askatzen den energia baliatzen dute ADPa fosforilatzeko. Mitokondrioetan eta kloroplastoetan (fotosintesiaren argi-fasean) gertatzen da.

Aminoazidoen metabolismoa

Transaminazioa

Transaminazioan, aminoazido baten α-amino taldea zetoazido bati ematen zaio; hortaz, aminoazidoa dagokion zetoazido bihurtzen da eta zetoazidoa dagokion aminoazido. Adibidez: Alanina + α-zetoglutaratoa → Pirubatoa + Glutamatoa.

Desaminazioa

Desaminazioan, aminoazidoak amino taldea galtzen du deshidrogenasa entzimak katalizatuta, eta NH₃ eta zetoazido bihurtzen da. NH₃ oso toxikoa denez, kanporatu egin behar da. Hiru estrategia daude horretarako:

Urearen bidez: izaki ureotelikoak (ugaztunak eta anfibioak).
Azido urikoaren bidez: izaki urikotelikoak (hegaztiak eta narrastiak).
Amonioa zuzenean uretara: izaki amonikotelikoak (arrainak, adibidez).

Mitchellen hipotesi kimiosmotikoa

Fosforilazio oxidatiboa: Arnas katearen elektroien garraioak protoiak ponpatzen ditu mitokondrioaren mintzen arteko gunera hiru puntutan (I, III eta IV konplexuetatik). Horrek protoien gradiente elektrokimiko oso energetikoa eragiten du, mintz arteko gunea matrizea baino positiboagoa baita.

Protoien itzulera matrizera soilik ATP sintetasaren bidez egin daiteke; orduan, ATP sintetasak konformazioa aldatu eta aktibatu egiten da, ADPa fosforilatuz ATP bihurtzeko. Prozesu biak uztartuta gertatzen direla azaltzen duen hipotesiari Mitchellen hipotesi kimiosmotikoa deritzo.

Arnas katera heltzen den NADH + H⁺ bakoitzak bi elektroi ematen ditu, eta hauen garraioak 6 H⁺ ponpatzeko adina energia askatzen du. FADH₂-ak emandako elektroiekin, aldiz, soilik 4 H⁺ ponpatzen dira. Matrizera itzultzen diren bi H⁺ multzo bakoitzeko, ADP bat fosforilatzen da.