Arte Neoklasikoa: Ezaugarriak, Arkitektura, Eskultura eta Pintura

Arte Neoklasikoa

1750 eta 1820 artean garatu zen arte-mugimendua da Neoklasizismoa, Frantziako Ilustrazioaren pentsamendu filosofikoan eta estilo klasikoetan oinarritua. Europan zehar zabaldu zen XVIII. mendearen bigarren erdialdean, Greziako arkitektura eta artea gero eta gehiago ezagutarazi baitziren grabatuen bidez.

Arrazionalismoa nagusitu zen berriro, baina Klasizismoaren kontzeptuak birdefinitu ziren. Estilo berria Frantzia iraultzailean garatu zen batez ere, Luis XVI.aren agintaldian eta Ilustrazioaren izpiritupean. Hala ere, Napoleonen ondoren, artisten ideiak Erromantizismorantz aldatu ziren, Neoklasizismoa baztertuz.

Arkitektura Neoklasikoa

Klasizismoaren ereduei jarraituz, simetria, dotoretasuna eta soiltasuna dira estilo honen oinarrizko ezaugarriak. Ordena doriarra, joniarra edo korintiarra, kupulak, argitasuna, garaipen arkuak, taulamenduak eta zutabeak nagusitu ziren.

Frantzia eta Ingalaterran garatu zen batez ere. Frantzian, besteak beste, Soufflot eta Cochin arkitektoak nabarmendu ziren.

Adibide garrantzitsuak:

• British Museum (Londres)
• Kapitolioa (Washington D.C.)
• La Madeleine (Paris)
• Pariseko Panteoia
• Pradoko Museoa (Madril)

Eskultura Neoklasikoa

Eskultura izan zen estilo klasikoaren eragina gehien jaso zuen generoa. Eskultoreek antzinako eskulturaren joera estetikoetan eta baliabide teknikoetan oinarritu ziren. Eskultura barrokoaren efektu piktorikoaren gaitzespena izan zen eskultura honen ezaugarri nagusietako bat.

Material nagusia marmol zuria zen, eta gai mitologikoak, hileta-gaiak eta erretratuak landu zituzten.

Eskultore ospetsuenak:

• Antonio Canova: Bere lanak hotzak, koloregabeak eta harmoniaz beteak ziren, forma sinplifikatuekin. Adibide garrantzitsua: Paulina Borghese (Paulina Bonaparte irudikatzen duena).
• Bertel Thorvaldsen

Pintura Neoklasikoa

Arkitekturan eta eskulturan ez bezala, pintore neoklasikoentzat zailagoa izan zen pintura klasikoak erreferentzia gisa hartzea, ia ez baitzen lanik gorde. Horregatik, eskultura eta erliebe klasikoetan inspiratu ziren, baina Italiako klasizismo piktorikoa izan zen eredua.

Pintura idealizatua egiten hasi ziren, Barrokoko konposizio sutsuak eta Rokoko estilo azalekoa eta aristokratikoa baztertuz. Elementu konpositibo nagusia marrazkia da, eta kolorea marrazki-lerroen menpe geratzen da. Oinarrizko kolore hotzak eta argiak erabiltzen dira.

Konposizioak egitura bertikal eta horizontaletan antolatzen dira, irudietako taldeak nabarmenduz. Espazioa perspektiba klasikoaren arabera (perspektiba lineala) irudikatzen da. Gai nagusiak historikoak, mitologikoak eta erretratuak ziren.

Jacques-Louis David izan zen pintore garrantzitsuenetako bat, eta bere lan ospetsuenetako bat Horaziotarren Zina da, iraultza aurreko momentua irudikatzen duena.