XIX. mendeko arte-estiloak: Neoklasizismoa eta Erromantizismoa

Neoklasizismoa

Neoklasizismoak oinarria Antzinako Grezian eta Erroman du; antzinako oreka eta ordena berreskuratu nahi zen.

Kolorea lerroaren menpe dago; lerroaren balio arrazionalak eta inguru garbiak dituzte gustuko.
Oinarrizko koloreak erabiltzen dituzte bolumenak hobeto adierazteko.
Perspektiba lineala erabiltzen da; pertsonaiak plano bakarrean agertuko dira.
Argia hotza da eta argi-kontraste gutxi dago koadroetan.
Gai batzuk mundu klasikotik datoz (biluziak) eta beste batzuk iraultzatik (historikoak, askatasunarekin lotuta daudenak).
Konposizio geometrikoak eta sinpletasuna nahiago dituzte.
Formek solemnitatea bilatuko dute eta irudiak eskulturalak balira bezala tratatuko dituzte.
Gertaera aurkeztu egiten da, iritzirik eman gabe.
Koadroaren xehetasun guztiak oso garrantzitsuak dira.

Erromantizismoak norberaren banakotasuna defendatzen du; elementu irrazionalak eta naturaz gaindiko figurak dira ezaugarri aipagarrienak.

Gorespen bitalista eta dibertsitatea bilatzen ditu, uniformetasunaren aurka.
Barrokoaren eragin nabaria du, kolorea baita nagusi; irudimenaren askatasuna gailentzen da.
Oso gai maitatua historia izango da.
Teknika desberdinak erabili ziren: olioa, akuarela, grabatua eta litografia.
Azalera irregularrak forma sutilekin konbinatzen dira.
Konposaketa dinamikoa da, lerro bihurgunetsuz betea eta keinu dramatikoz osatua.

Estilo honek hurbil dagoena irudikatu nahi du.

Ez zaio pertsonaia handien bizitza interesatzen, behe-klaseena baizik.
Errealitatea islatu nahi dute eta gaiak beren denboratik hartuko dituzte: langileen egunerokoa, nekazariena, landa eta hiri-paisaia.
Egia transmititu nahi dute.
Olioaz gain, beste teknika batzuk ere garatu zituzten: marrazkia eta litografia.
Ez zuen ezer asmatu formari dagokionez.
Realismoak errealitatea bere gorenera eraman zuen, eguneroko gaiei garrantzia emanez eta era objektibo batean tratatuz.
Ez dute idealizatzen eta pertsonaiak haien eguneroko ekintzetan agertzen dira.

Bere estiloak Erromantizismoari hasiera emango dio eta pintura garaikidea irekiko du.

Pintura sormenezkoagoa eta originalagoa egingo du; gaiak ere mingotsagoak izango dira.
Bere lanak bizi izan zuen etapa historiko ezegonkorra adierazten du, Independentzia Gerrarena bereziki.
Gerraren hondamenak bildumak gerraren zapalkuntza adierazten du.
Pintura beltzetan, kolorea espresio-tresna gisa erabiltzen du eta marrazkia bigarren mailan agertuko da.