Nicolaes Tulp doktorearen anatomia-ikasgaia: Rembrandt barrokoaren obra

Nicolaes Tulp doktorearen anatomia-ikasgaia

Rembrandt van Rijn (Leiden, 1606 - Amsterdam, 1669) pintore barrokoa.

Ezaugarriak:

• Data: 1632
• Tekniken: olioa lienzoan
• Neurriak: 216 x 169 cm
• Estiloa: barrokoa
• Gaia: talde-erretratua
• Kokalekua: Mauritshuis Museoa, Den Haag

Deskribapen formala

Gremio-erretratuak Holandako barroko garaiko genero garrantzitsuenetako bat izan ziren. Erretratu mota horien konposizioaren eskema oso zurruna da: pertsonaien jerarkia errespetatzen da, eta denak aurrez aurre kokatuta daude. Rembrandtek, ordea, eskema hori baztertu zuen, eta pertsonaia bakoitzaren maila ekintzaren menpe utzi zuen. Horregatik daude figurak piramide formako multzo batean, gorputzaren inguruan antolatuta.

Errealismo hori figura bakoitzaren erretratu indibidualetan ere nabari da. Rembrandtek aurpegi ugari irudikatu zituen, harridura, gogo bizia edo arreta adierazten dituztenak.

Rembrandten lanetan, argi-ilunaren erabilera nabarmena da. Argi-sorta bat erabili zuen figuren silueta moldatzeko; argi hori oinaren ezkerraldetik sartzen da, ahulki eta artifizialki. Argiak eszenaren erdigunean dagoen hilotza ederki argitzen du, eta margolanaren gainerakoa iluntasunean uzten du. Ondorioz, beltza da eszenaren kolore nagusia, eta puntu argituek eta arropen zuritasunak nabarmen egiten dute.

Gaia

Nicolaes Tulp doktorearen anatomia-ikasgaia Rembrandtek Amsterdamen jasotako lehen enkargu publiko garrantzitsuenetako bat izan zen. Benetako gertakari batean oinarrituta, Tulp doktoreak emandako ikasgaia agertzen da lanean. Zehazki, bertan dauden zazpi ikasleei kriminal ezagun baten ezker besoaren diseakzioa erakusten die; kriminal hori garai hartan exekutatu zuten.

Ikasle batek eskuan duen orrian bertakoen izenak idatzita daude. Haietako batek margolanaren ordainketa egin zuen. Hilotzaren oinetan liburu bat antzematen da; nonbait, Vesalioren eskuliburu bat izan daiteke, anatomia modernoaren sortzaile gisa hartua. Lanaren gaiak garrantzi handia du, medikuntzaren iraganera begirako leiho bat bezalakoa baita.

Ereduak eta eraginak

Rembrandtek Caravaggioren naturalismoa berretsi eta haren ezaugarri batzuk hartu zituen, hala nola argiaren tratamendu tenebristak, eszenaren dramatismoa eta jende arrunta pertsonaien eredu gisa erabiltzea. Hala ere, ez zuen zuzeneko harremanik izan Caravaggioren lanekin, XVII. mendearen hasieran Erroman lan egin zuten pintore holandarren bitartez baizik.

Rembrandt hil ondoren, eta XVIII. mende osoan zehar, haren margolan eta grabatuek arrakasta handia izan zuten. Eragin handia izan zuen Goya-ren (batez ere grabatuei dagokienez) eta Delacroix-en lanetan, besteak beste.

Irudia

Caravaggio: San Mateoren bokazioa obra erreferentziatzat hartzen da Rembrandten eragin-iturrien artean.