Migrazio-mugimenduak eta Espainiako immigrazio-politika

Espainiako Immigrazio-politika

Espainiak immigrazio-politika du, immigrazioa alderdi guztientzat mesedegarria izan dadin.

Immigrazio-politikaren esparrua

Europar Batasuneko asilo- eta immigrazio-politikak eta Atzerritarrei buruzko Legeak osatzen dute:

• EBko asilo- eta immigrazio-politika: 1999an ezarri zen. Asiloen eta bisatuen sistema erkidea sortu da, eta estatu kideen arteko lankidetza sustatzen da immigrazio klandestinoaren aurka, informazioa trukatuz eta Europar Batasunaren kanpoko mugak kontrolatuz. Hala ere, estatu kideek dute immigranteak hartzearen eta integratzearen gaineko erantzukizuna.
• Atzerritarrei buruzko Legea: Immigrazioaren inguruko alderdi guztiak arautzen ditu: herrialdean sartzea, modalitateak, eskubideak eta askatasunak, lan-baldintzak eta kanporatzeko edo aberriratzeko prozedura.

Espainiako immigrazio-politikaren neurri nagusiak

Hauek dira:

• Herrialde igorleekin lankidetzan aritzea: Emigrazioa, aberriratzeak eta itzulerak kontrolatzeko.
• Migrazio-fluxuak antolatzea: Espainiak behar dituen immigranteak hautatuz eta sorlekuko herrialdeekin hitzarmenak sinatuz.
• Immigranteen integrazioa bultzatzea: Gizarte-sustapena bultzatuz (etxebizitza, aisia, etab. eskuratzea) eta xenofobiaren eta arrazakeriaren aurkako neurriak ezarriz.
• Immigrazio klandestinoaren aurkako borroka: Sorlekuko herrialdeekin eta immigranteak zeharkatzen dituzten herrialdeekin lankidetzan arituz, mugako kontrolak areagotuz eta legez kanpoko immigrazio-sareen aurka borrokatuz.

Euskal Herriko Migrazio-mugimenduak

XX. mendearen bigarren hamarkadara arte

Hego Euskal Herria emigrazio-lurraldea izan zen. Arrazoi nagusiak lurraren jabetzaren egitura ziren: familia-egiturak zatitu ezin daitezkeenez, seme-alaba batzuen irteera bakarra emigrazioa izan zen. Batez ere ozeanoz gaindiko emigrazioa izan zen, Hego Ameriketara. Hala ere, aldi horretan euskal biztanleriak gora egin zuen, bertara etorkinak iritsi baitziren.

XX. mendearen bigarren hamarkadatik 1975era arte

Euskal Herria immigrazio-lurraldea bihurtu zen, batez ere 1950-1975 bitartean. Euskal Herriko industrializazio goiztiarrak Espainiako beste lurraldeetatik jendea erakarri zuen. Hasieran gertuko eskualdeetatik etorri ziren (Burgos), Bizkaiko eta Gipuzkoako industriaguneetara. Ondoren, urrutiagotik ere etorri ziren (Gaztela eta Leon, Extremadura eta Galizia), eta 1970etik aurrera, hauen jomuga Nafarroa eta Araba izan ziren, Gipuzkoa eta Bizkaiko industrializazioak goia jo baitzuen. Euskal Herri kontinentalean, etorkinak Lapurdiko kostaldean ezarri ziren. Hirugarren adineko pertsonak hurbildu ziren Baionara. Garai honetako immigrazio honen eraginez, Euskal Herriko biztanleria hazi eta gaztetu egin zen.

1975eko krisi ekonomikotik aurrera

Euskal industriak jasan zuen krisiaren ondorioz, migrazio-saldoa negatiboa bihurtu zen eta aspaldiko immigranteak jatorrizko lekuetara itzuli ziren. Beherakada hori, batez ere, Euskal Herriko kostaldeko lurraldeetan gertatu zen. Araban eta Nafarroan, saldoa positiboa izaten jarraitu zuen. 2000. urtetik aurrera, Gipuzkoan eta Bizkaian saldo positiboa izaten hasi da berriz ere.