Errealitate soziala: objektibazioa, barneratzea eta kultura gizartean

Errealitate soziala

Errealitate soziala honela definitzen da: kanpokotasuna, koertzitibotasuna eta kolektibotasuna dituen errealitatea.

Gizakia gizartean produktora (Eraikitzailea) eta produktua (eraikia) da.
Independizatu, gaitasun faktikoa eta koertzitiboa ditu.
Aktiboki nomos segurua eta ordenatua sortzen du. Oinarrizko egiak arautzen ditu, segurtasuna eta babes emozionala eman eta bizitzari zentzua ematen dio.
Guk egindakoak gu egiten gaitu; osagarriak dira erabilerarako.

Azalpena: ingurunarekiko joera produktibo fisiko eta mentala. Gizakia gizartean produktora da.

Objektibazioa: produzitutakoa independizatzen da. Gizartea gizakiaren produktua da.
Barneratzea: objektibatutakoa barneratu eta egiturak bere egiten ditu. Gizakia gizartean produktora da, prozesu amaigabe eta aldakorrean.

Gizartezko izaeragatik azaltzen da: Homo sapiens bere buruarekin eta munduarekin erlazionatzen da.
Amaitu gabeko sozializazio prozesua da, kulturaz jabetzeko. Ezin da gizarteritik at egon.
Animaliek ez dute mundua eratzen. Gizakiak, aldiz, mundua eratzen du eta bertan moldatzen da.
Animaliak jaio, hazi, ugaldu eta hil egiten dira; gizakia jaio, hazi, ezagutu, ugaldu eta hil egiten da, kultura barneratuz eta nor den jakinez.
Sortzailea da: ekintzen bidez gizakia-mundua elkarrekin oratzen dute. Gauzak atzeman, ezagutu eta erabiltzen ditu.
Gauza materialez gain, immaterialak ere ikasten ditu. Hizkuntza elkarrekintzarako eta komunikaziorako tresna da.
Mundua eratzen eta moldatzen du; mundua = kultura. Berrikuntzazkoa eta aldakorra da.
Hizkuntza bakoitzak gizarteko kulturaren aztarnak ditu.
Errealitate soziala enpirikoa da; itxura sozial espezifikoa du.

Guk sortutakoek bi ezaugarri dituzte:
- Gauzatasuna: gauzaren izaera, hirugarren kultural gisa.
- Kanpokotasuna: kanpoko errealitate bi zentzutan. Gugandik at dago, identifikagarria eta erabilgarria da; kulturaren fruituak dira.
Gizarte soziala, kolektiboki existentzia onartzen du eta objektibazioa ematen du.
Kultura koertzitiboa da: errealitatea bezala inposatzen da, eta ezin da baztertu. Historian egindakoa kultura da; independizatu eta barneratu egiten da.
Harreman dialektikoa: kulturarik gabe ez dago gizarterik, eta alderantziz. Bi horiek gabe ez dago identitaterik.