Sozializazio prozesua eta bizitzaren zentzua: laburpena

Laburpena

Dokumentu honek sozializazio prozesua azaltzen du: gizabanakoak kultura-ereduak ikasi, barneratu eta oreka psikologikoa lortzen duen prozesua, haurtzaroan batez ere. Gainera, bizitzaren zentzuari buruzko ikuspegi nihilista (Camus, Sartre) eta zentzu transzendente eta immanenteko ikuspegiak laburtzen ditu, eta ikasleak ikusiko du nola lotzen diren gizartean bizitzeko gaitasuna eta bizitzaren esanahiari buruzko galdera filosofikoak.

Funtsezko puntuak

Sozializazio prozesua gaitasun neuronalak garatzen dituen prozesua da, komunitatera egokitzeko aukera ematen duena.
Gizabanakoak kultura-ereduak ikasi behar ditu gizartearen parte izateko, esaterako zer jokabide diren onargarriak.
Haurtzaroan ikasitakoa barneratzen da, eta horrek gauzak egiteko era naturala ematen du.
Oreka psikologikoa inguruko kulturan integratzearen ondorioa da, baina norberak bere identitatearen arduraduna izaten jarraitzen du.
Existentzialismo nihilistak (Camus, Sartre) bizitza absurdotzat hartzen du; Camusentzat heriotzak proiektu guztiak zaputzen ditu.
Bizitzaren zentzu transzendentea erlijioak ematen du (Jainkoa helmuga); immanentea, berriz, besteekin bat egitean datza (Mounier).

Frogatu zeure burua

Sozializazio Prozesua

Zertan datza?

Sozializazio prozesua gure gaitasun neuronalak garatzen dituen prozesua da. Gaitasun horiei esker, komunitatera egokitu eta gizartean bizi gaitezke.

Ezaugarriak:

Kultura-ereduak ikastea: Gizabanakoak, gizartearen parte izan nahi badu, zenbait kulturara-eredu ikasi behar ditu; esaterako, zer jokabide diren onargarriak gizarte talde jakin batean.
Ikasitakoa barneratzea: Haurrari barnean geratzen zaion txikitan ikasitako guztia, haurrarentzat, hori da gauzak egiteko era naturala, denek horrela egiten baitute.
Oreka psikologikoa: Inposatzen zaizkion kanpo-ereduak onartzen dituenean, gizabanakoak besteekin harremanak izan ditzake eta bere mundua uler dezake. Oreka mentala ematen dio horrek, eta inguruko kulturan integratzearen ondorioa da hori. Asko baldintzatzen du gure pentsatzeko modua. Dena den, komeni da ez ahaztea norbera dela bere identitatearen arduradun: norberak aukera dezake zer gustatzen zaion eta nolakoa izan nahi duen, gehiengoaren balioak alde batera utzita.

Sozializazio-prozesuak bizitza osoa irauten du, baina erabakigarria da haurtzaroan. Bizitzako lehen 5 urteetan, gizakiak gauzarik garrantzitsuenak ikasten ditu.

Bizitzaren Zentzua

Bizitzak ez du zentzurik:

Existentzialismo nihilistaren ordezkari nagusia Albert Camus izan zen eta, neurri apalago batean, Jean-Paul Sartre ere bai. Korronte honen arabera bizitza absurdoa da, zentzugabea.

Camusen iritziz, bizitza proiektu-segida bat da, eta proiektu horiek guztiak heriotzak zaputzen ditu. Proiektu guztien porrota da heriotza.

Sartreren arabera, mundura egokitzako izaki bat da gizakia. Bizitza absurdua da, eta gizakia, alferrikako grina.

Bizitzak zentzua du:

Bi multzotan banatu daiteke: Bizitzari zentzu transzendentea ematen diotenak eta zentzu immanentea ematen diotenak.

Bizitzaren zentzu transzendentea:

Erlijioak modu transzendentean ulertzen du existentzia. Jainkoa da denaren sortzailea, eta existitzen denak helmuga horretako joera du. Jainkoarekin bat egitea da erabateko zoriontasuna.

Bizitzaren zentzua immanentea:

Mounier: Besteekin bat eginda dagoenean, lortuko dugu zentzua ematea.

Ohiko galderak

Zer da sozializazio prozesua?

Gaitasun neuronalak garatzen dituen prozesua da, gizabanakoa komunitatera egokitu eta gizartean bizi dadin. Bizitza osoan irauten du, baina haurtzaroan da erabakigarria.

Noiz da sozializazioa erabakigarriena?

Bizitzako lehen 5 urteetan, gizakiak gauzarik garrantzitsuenak ikasten dituelako. Garai horretan ikasitakoa barneratu egiten da.

Zer dio existentzialismo nihilistak bizitzaren zentzuari buruz?

Bizitza absurdoa eta zentzugabea dela. Camusen ustez heriotzak proiektu guztiak zaputzen ditu, eta Sartreren arabera gizakia alferrikako grina bat da.