Kristautasuna eta Filosofia: Tradizioen Talka eta Zorionaren Bidea

Bi Tradizioren Elkartea: Kristau Ikuskera Berria

Erromatar Inperioaren sustrai kulturala grekoa da, Greziako filosofia tradizioarena hain zuzen. Kristautasuna berritasuna zen, eta ez zetorren bat greko-latindarrek sortutako filosofia eta erlijioarekin.

Kristautasunak Ekarritako Ikuskera Berria

Kristautasunak hainbat arlotan ekarri zuen ikuskera berri bat:

• Ezagutza

  Jainkoa ezagutzeko ezinbestekoa da fedea. Kristautasunean, errealitatea Jainkoaren bidez bakarrik uler daiteke. Greziarrentzat, ezagutzaren muga esperientzia da; arrazoiaren bidez ezagut daiteke arrazionala den mundua.

• Antropologia

  Gorputza ez da kartzela. Jainkoa haragitu zenez, gorputzak balio handiagoa lortu zuen. Gizaki guztiak berdinak dira. Giza duintasunak erro sakratuak ditu, ez intelektualak. Gizakia Jainkoaren menpe dago eta Haren laguntza behar du bere burua salbatzeko. Gizakia Jainkoaren irudi eta antzekoa da.

• Ontologia

  Jainkoak unibertsoa ezerezetik sortu zuen (creatio ex nihilo). Gizakia da errealitate horren gailurra. Greziarren Jainkoa ezin da maitatu; Kristautasunaren Jainkoa maitasuna da. Greziar filosofian ez dago kreaziorik.

• Eskatologia

  Greziarrentzat, historia prozesu itxia eta ziklikoa da, eta etengabe errepikatzen ari da. Kristautasunarentzat, historiak hasiera bat du (Jainkoak ezerezetik sortu baitzuen mundua), eta prozesu lineal bat da. Historia gizakiaren salbazioarekin, Jainkoaren laguntzaren bitartez, bukatzen da. Kristautasunarentzat denbora aurrerapena da. Historiak eta gizakiak azken helburua (eskatologia) daukate.

Zorionaren Bila: Bide Filosofiko eta Erlijiosoak

Bere bizitza osoan ahalegin sutsuak egin zituen zoriona lortzeko, filosofiaren eta erlijioaren bidez bilatuz.

Bide horretan, hainbat etapa igaro zituen:

• Gaztaroan, zoriona bere bizitzan bertan aurkitu zuen, hain zuzen ere, plazerean.
• Hortensius liburua irakurtzean, “jakinduriaren hilezkortasuna” desideratu zuen.
• Manikeismora hurbildu zen, baina desengainatu zen, errealitatearen interpretazio materialista besterik ez zuelako egiten. Materialismo hori gainditu zuen, pentsatu zuelako gaizkia ongiaren gabezia zela, eta ez, manikeismoak esaten zuen bezala, gaizkiaren printzipio batek sortutako zerbait.
• Gero, eszeptizismoaren doktrinak bereganatu zituen. Baina eszeptizismoa alde batera utzi zuenean, hurrengo ondorioa atera zuen: “Zalantzarik baldin badut, bizi naiz.”