Kanpo migrazioa: tradizionala eta gaur egungoa

Kanpo migrazioaren bi mota nagusi aurki ditzakegu: tradizionala eta gaur egungoa. Kanpo migrazio tradizionala 19. mendearen erdialdetik 1975eko krisiaren arteko garaian izan zen.

Ozeano bestaldeko emigrazio tradizionala

Emigrazio iraunkorra eta laguntzakoa izan zen, eta bi goren aldi eta bi krisialdi bereizten dira.

Lehenengo gorakada aldia

Lehenengo gorakada aldia 19. mendearen erdialdetik Lehen Mundu Gerra arte izan zen. Hasieran Amerikarako emigrazioa murriztu zen, Borboitarrek oztopoak jarri zituztelako. Baina 1853tik aurrera egoera aldatu zen arrazoi hauengatik:

• Latinoamerikako herrialdeek immigranteak behar zituzten azpiegiturak eraikitzeko.
• Espainiak trabak kendu zizkion emigrazioari, eta langabeziarako irtenbide moduan erabili zituzten. Baina industrian ez zen horrelakorik gertatu.

Emigranteen gehiengoaren jatorria Atlantikoa zen, eta haien helburu nagusiak Argentinako Pampako nekazaritza-eremuak, Kubako azukre-plantazioak eta Brasilgo kafe-plantazioak ziren. Haien profila: gizonezkoa, gaztea, ezkongabea, kualifikazio maila apalekoa eta lanbidez nekazaria.

Krisialdiak eta beherakada

Ozeano bestaldeko emigrazioak behera egin zuen bi mundu gerren artean, hainbat gertakariren eraginez. Lehen Mundu Gerrak sortutako segurtasun eza, eta 1920ko hamarkadan berriro hasi zen. 1929ko krisiaren ondorioz Latinoamerikako herrialdeetan langabezia igo zen. Espainiako Gerra Zibilak eta gerraosteak atzerriko irteerak zailtu zituzten, eta frankismoak ere eragina izan zuen.

1945etik 1960ra

1945etik 1960ra arte, ozeano bestaldeko emigrazioa suspertu zen. Emigrazioari bultzada eman zioten faktoreak hauek izan ziren: Espainiatik askatasun osoz irteteko baimena, NBEk nazioarteko isolamendua amaitu izana, eta Estatu Batuen jarrera aldaketa Francoren erregimenari buruz.

Emigranteen jatorria, asko, Galiziatik eta Kanarietatik irten ziren, eta Asturiasen emigrazioak behera egin zuen. Helmugak Venezuela, Argentina eta Brasil izan ziren. Emigranteen profila aldatzen da, eta emigranteek kualifikazio-maila hobea dute.

1960tik aurrera ozeano bestaldeko emigrazioa jaitsi zen.

Europako emigrazio tradizionala

20. mendearen erdialdera arte, migrazioa urria eta urte-sasoikoa izan zen. Emigranteak Levanteko eskualdekoak ziren, eta Frantziara joan ziren. Bigarren Mundu Gerrak amaiera eman zion aldi honi.

1960 eta 1973 artekoa, Europarako emigrazioaren goren aldia izan zen. Beherakada egon zen, eta emigrazioak iraunkorrak izan ziren hainbat arrazoiren ondorioz:

• Jatorriari dagokionez, emigranteak eskualde guztietakoak ziren, Andaluzian eta Galizian pisu handiagokoak.
• Haien helmuga nagusiak Frantzia, Alemania eta Suitza izan ziren.
• Emigranteen profila: heldu gazteak eta kualifikazio-maila handirik gabekoak.

1975etik aurrera Europako emigrazio tradizionala behera egin zuen.

Kanpo migrazio tradizionalaren ondorioak

Demografikoak: Espainiako biztanleriaren jaitsiera. Gaur egun biztanleriaren banaketa espezialean dagoen desoreka nabaria da.

Ekonomikoak: Alde batetik positiboak izan ziren, hazkunde natural handia eta langabeziaren zama arindu zutelako. Negatiboak: aurrezki asko ez zirenez irteera-eskualdeen onerako izan, bankuek eskualde dinamikoenetan inbertitu zituztelako.

Helmuga-herrialdeetako ondorio sozialak: Alde batetik, deserrotzea, eta bestetik haien bizitza penagarriak. 1975eko krisiaren ondoren, lehenengoak kaleratu zituzten emigranteak izan ziren, eta itzultzean arazoak izan zituzten.

Gaur egungo kanpo migrazioa eta haren ondorioak

1975etik gaur arte, kanpo emigrazioa nahiko txikia izan da. Emigrazio motak bi dira: lanarekin lotutakoak, izkribuak egitea edo prestakuntza hobea.

Edonola ere, krisialdietan bizkortu egiten da migrazioa. 1975 eta 2008 artean irteera gutxi izan ziren. 1980ko hamarkadaren hasieran gora egin zuten Europarako irteerek, eta 2004tik etengabeko gorakada izan zen, ekonomiaren boom betean.

2008tik aurrera, krisi ekonomikoaren ondorioz gora egin du kanpo emigrazioak. Emigranteen gehiengoa Europako herrialdeetara doa, hala nola, Erresuma Batura, Alemania eta Frantziara. Haien profila: gazteak dira, eta kualifikazio-maila ona dute. Latinoamerikarako emigrazioa gutxiago hasi da.

Emigrazio horren ondorio postiboak hauek dira: lan-eskaria murriztea eta langabezia-prestazio gutxiago ordaindu behar izatea. Hala ere, oro har, ondorioak negatiboak dira, biztanleria gazte, ekintzaile eta prestatua galdu delako.

Euskal Autonomia Erkidegoko kanpo migrazioa

Aipagarria da EAEko kanpo migrazioa. Tradizionalak: euskaldun emigratzaileak izan dira 20. mendeko lehen urteetara arte. Bi fase egon ziren.

1995etik 2008ra arte, atzerritarrek saldo positiboan eragin zuten, ekonomia oparotasunean zegoelako.

2008ko krisi garaitik egonkortua agertzen da, Estatuan baina itzulera gutxiagorekin.

Atzerritar gehienak Bilbo handian pilatzen dira, eta Latinoamerikatik, Europatik eta Afrikatik datoz.