Espainiako Karlos IV.a erregea Frantziako Iraultzaren ideien aurka zegoen.
Espainia Frantziaren aurka gerran hasi zen.
Frantziarrek Espainia garaitu zuten, eta itun bat sinatu ondoren, Frantziarekin aliatu zen Espainia.
1807an, Espainiak eta Frantziak Fontaineblauko ituna sinatu zuten, Portugal inbaditzeko helburuarekin.
Frantziak Espainiako biztanleengan ondoeza sortu zuen, Aranjuezko altxamendua eraginez. Horren ondorioz, Karlos IV.ak erregetza semeari, Fernando VII.ari, utzi zion.
Napoleonek errege familia bahitu zuen, eta erregetza Josef Bonaparteri eman zion. Horrek Madrilen herri matxinada eragin zuen (1808ko maiatzaren 2a), Independentzia Gerraren hasiera markatuz.
Biztanleria bi taldetan banatu zen: frantsestuak (frantziarren aldekoak) eta fernandinoak (Fernando VII.aren aldekoak).
Gatazka luzea eta gogorra izan zen.
Napoleonek tropak kendu zituenean, espainiarrak ingelesekin aliatu eta kontraerasoa jo zuten.
1813an, Valençayko ituna sinatu zen, gerra amaituz eta Fernando VII.ari koroa itzuliz.
Cadizko Gorteak eta 1812ko Konstituzioa
Independentzia Gerrak ondorio politiko garrantzitsuak izan zituen: matxinatutako eremuetan botere hutsunea sortu zen, eta horren aurrean, juntak eratu ziren.
Junta Zentral Gorena eratu zen, gobernu bakarra sortzeko helburuarekin.
Gerran zehar, Junta Zentral Gorenak Gorteetara deitu zuen, eta Cadizen bildu ziren.
Diputatu gehienak liberalak ziren; hala ere, absolutistek (morroiek) Fernando VII.a itzultzea eta Antzinako Erregimenari eustea nahi zuten.
Gorteek 1812ko Konstituzioa idatzi zuten, liberalismoaren printzipioak adieraziz: subiranotasun nazionala, botere banaketa, eskubide indibidualak eta sufragio unibertsala (gizonezkoena).
Absolutismoaren Berrezarpena (1814-1820)
1814ko martxoan, Fernando VII.a Espainiara itzuli zen.
Erregeak Konstituzioa eta erreformak indargabetu zituen, Antzinako Erregimena berrezarriz.
Fernando VII.ak sei urtez gobernatu zuen botere absolutuarekin.
Liberalak jazarriak izan ziren, eta askok erbesteratu behar izan zuten.
Liberalek eta armadaren zati batek pronuntziamenduen bidez liberalismoa berriz ezartzeko egindako ahaleginek porrot egin zuten.
Hirurteko Liberala (1820-1823)
1820an, Riego koronelak zuzendutako pronuntziamendu liberala nagusitu zen.
Erregeak Konstituzioa zin egin behar izan zuen, preso politikoak askatu eta Gorteak biltzeko hauteskundeak antolatu ziren.
1820tik 1823ra, Milizia Nazionala sortu zen, ordena liberala defendatzeko.
Gobernu liberalaren aurka, absolutistek estatu-kolpe ahalegin ugari egin zituzten.
1823an, Aliantza Santuak (Europako potentzia absolutistak) tropak bidali zituen (Ehun Mila San Luisen Semeak), eta Fernando VII.a errege absolutu gisa berrezarri zuten.
Absolutismoaren Amaiera eta Karlistaldiak (1823-1840)
Espainian barne krisialdi larria bizi zen. Erregeak gobernua modernizatzeko ahaleginak egin zituen, baina zailtasun ekonomiko eta politiko handiak zituen.
Arazo dinastiko bat sortu zen: Fernando VII.ak ez zuen semerik.
Erregeak arau bat atera zuen, Santzio Pragmatikoa, Lege Salikoa baliogabetuz (emakumeek tronura iristeko aukera emanez). Horrela, bere alaba, Isabel, oinordeko izendatu zuen.
Absolutista askok ez zuten irtenbide hori onartu, eta erregearen anaiari, Karlos Mariari, laguntza eskatu zioten, tronurako eskubidea zuela argudiatuz. Horrek Karlistaldiak eragin zituen.
