Abeltzaintza Modernoa: Egitura, Produkzioa eta Erronkak
Abeltzaintza tradizionalean, inguru berean zenbait espezie aldi berean zeuden, arraza autoktonoak garapen urrikoak ziren, ustiapen txikietan teknika atzeratuak erabiltzen ziren eta sistema estentsiboak ziren nagusi. Horrela, espazio asko erabiltzen zen, eskulan ugari behar zen, eta etekina urria zen. Gaur egungo abeltzaintzak, ordea, aldaketa handiak izan ditu egiturari eta produkzioari dagokienez. Ondorioz, etekinak nabarmen hazi dira.
Abeltzaintzaren Egiturazko Aldaketak
Espezializazioa eta Arraza Autoktonoak
Abeltzaintzak espezializaziorako joera du: okela edo esnea sortzen da. Horren ondorioz, bertako arrazen ordez, atzerriko arraza hautatuak ezarri dira, eta egokitasun mistoko arrazak ia erabat galdu dira. Hala ere, arraza autoktonoak berreskuratzen ari dira, batez ere ahuntzak eta ardiak.
Mekanizazioa eta Ustiapenen Hazkundea
Mekanizazioa eta ustiapenen neurria apurka-apurka handiagotzen ari dira, eta ondorioz, etekinak gero eta handiagoak dira.
Intentsifikazioa eta Abeltzaintza Estentsiboaren Erronkak
Abeltzaintza intentsiboa pisua irabazten ari da abeltzaintza estentsiboaren aurrean. Abeltzaintza estentsiboa ingurune fisikoaren araberakoa da, eta zuzenean kontsumitzen da bazkaleku naturaletan edo uztondoetan. Mota honetako abeltzaintzak nabarmen egin du gora, batez ere kontsumo guneetatik hurbil. Tradizioz penintsularen iparraldean garatu izan dena Mediterraneoko kostalderantz mugitzen ari da, batez ere txerrien eta hegaztien kasuan.
Garapen garrantzitsua izan duen arren, arazoak izaten jarraitzen ditu eta lehiakortasun gutxiago du. Erronka nagusiak honako hauek dira:
- Abereentzako elikagai gutxiago dago lurraldeko zatirik handienean, prezipitazioak urriak direlako.
- Ustiapen askoren neurria desegokia da.
- Beste estatu batzuen lehiakortasun handiari eta soberakinei aurre egin behar zaie.
- Animalien osasuna asko hobetu den arren, animaliek izurriak izaten jarraitzen dituzte.
Abereen Produkzioaren Garrantzia
Abereen produkzioak nekazaritzako azken produkzioaren zati handia hartzen du, %42.2 hain zuzen ere. Prozesu orokorra da, eta horren arrazoiak honako hauek izan dira: baserria mekanizatzea, lurzorua bazka-landareak haziz gordetzea, eta gizakien elikadura haragitik, esnetik eta arrautzetatik datozen proteinekin hobetzeko beharra. 1960tik hona, produktu horien kontsumoa nabarmen hazi da Espainian.