Rosa eta Carolina Agazzi: Metodoaren Oinarriak eta Tresnak

Rosa eta Carolina Agazzi

1886 eta 1951 urteen artean bizi izan ziren Rosa eta Carolina Agazzi arrebak, Maria Montessori-ren garaikideak. Montessori-ren metodoa ezagutu zuten, baina bere gogortasun handiegia dela eta, distantzia hartu zuten.

Agazzi arrebek sortutako metodoak haurrak ekimen propioz jardutera gai diren pertsonak hezi nahi ditu, giro natural eta alaian, non jarduera eta errealitatearen ezagutza nagusi diren.

Metodoaren oinarriak

Metodo honen printzipioak hauek dira:

• Haurraren ezagutza, bere garapenaren eta jarduera naturalaren behaketaren bidez.
• Irakaskuntzaren izaera globalizatzailea.
• Haurraren jardueraren balioespena. Haurrek pentsatu, egin eta esperimentatu behar dute; izan ere, modu horretan soilik iristen dira arrazoimenera eta eskuak eta adimena batzen dira.
• Poztasunaren balioa, afektu maternalaren giroan. Poztasun horretan jolasak funtsezko lekua du haurren jardunean: jolas librea eta jolas antolatua, haurren erritmo eta beharrei sakonki errespetatuz.
• Ordenaren balioa, sistema osoaren ardatz gidaria dena.
• Ariketa fisikoa eta naturarekiko kontaktua. Ohikoak dira lorezaintza eta baratzeko lan txikiak eta askotarikoak, garbiketa ariketak, etxea konpontzea...
• Hizkuntzaren hezkuntza, minutuz egituratu eta programatua, eta hezkuntza sentsoriala, naturarekiko eta objektuekiko kontaktutik garatua.
• Kantuaren eta gorputz erritmoaren landaketa.

Tresnak

Agazzi arrebek bi tresna mota garrantzitsu sortu zituzten metodoaren garapenerako eta praktikarako:

1. Museo didaktikoa. Haurrek eta hezitzaileek ekarritako gauza eta objektu txiki askotariko bildumek osatzen dute. Objektu hauek sinpleak eta haurrentzat erakargarriak dira; jolasa eta forma, tamaina eta bolumena bezalako ezagutza garrantzitsuen eskuratzea sustatzen dute.
2. Kontrasinak haurrentzat ulergarriak diren sinboloak dira, eta jarduera antolatzen eta gauzen eta ingurunearen ordena mantentzen laguntzen dute. Haur bakoitzak eta talde bakoitzak bere kontrasinak aukeratzen ditu eta horiekin markatzen ditu bere gauzak eta bere espazioa. Horrela, haurrek beti jakin dezakete gauza bakoitza noren den eta non kokatu behar den.