Pobreziaren Legeak: Lege Zaharrak eta Berriak, Gizarte Segurantzaren Jatorria

Pobreziaren Legeak: Lege Zaharrak eta Berriak

Lege zaharrak (Speenhamland, 1601)

Lege zaharrak 1601ean ezarri ziren (Speenhamland). Gizarte sistema bat planteatzen zuten. Talde soziala bereizten zen: pobre baliodunak eta pobre ezgaiak (adinekoak edo haurrak). Parrokiak talde hauen ardura hartzen zuen. Parrokiak diru-sarrerak lortzen zituen lur-jabe eta errentarioei zergak ezarriz, eta zerga horiekin pobre ezgaiak mantentzen zituen, laguntza hau merezi zutenak. Pobre baliodunentzat, lana egiteko betebeharra ezarri zen; lanik lortzen ez bazuten, gutxieneko diru-sarrerak bermatzen zitzaizkien.

Lanpostua lortzen zuten baina soldata oso txikia zutenei, eliza ordainduko zien aldea. Hau da lehen "gizarte segurantza sistema" deitua.

Parrokiak lan etxeak sortzera behartzen zuten lege hauek, non pobre baliodunei lana ematen zitzaien. Baina lege hauek mugikortasuna mugatzen zutenez, lana zegoen eremuetara mugitzea zailtzen zuten, eta horrek merkatu ekonomiaren hedapena murrizten zuen. Laguntza hainbeste ematen zutenez, pobre baliodunek ez zuten lan egin nahi. Lege zaharren aurka agertu ziren hiru pertsonaia nagusiak Adam Smith, T. Malthus eta D. Ricardo izan ziren.

Lege berriak (pobreziaren lege berriak)

Lege berriak politika sozio-laboral liberalen parte dira. Liberalismoak eta lege berri hauek ongintza pribatua aukeratzen dute pobre ezgaien arazoari irtenbidea emateko. Horrela ere laguntzarik jaso ezin zutenentzat, tokiko beneficentzia egongo litzateke pobre ezgaiei laguntzeko (banakako edo estatuko izaera izatearen aurka daude).

Pobre baliodunentzat, lana egiteko betebeharra dago: dena kendu zaie eta merkatuak ezarritako baldintzetan lan egitera behartzen dira, lege zaharretan izan zituzten laguntzarik gabe.

Menos elegibilidad irizpidea

Lana egitera behartzeko erabiltzen den irizpidea menos elegibilidad irizpidea da: ematen zaien edozein laguntza, fabriketan jasan behar duten esplotazioa baino hobea ez izatea, soldata miserableak kontuan hartuta.

Lan etxe zaharrak pobre baliodun guztiak kartzelaratzeko erabiliko dira, merkatu laboralean sartzen ez direnak, askatasunik gabe, eta baita familiatik bereizita ere. Enpresak erabakitako baldintzetan lan egitera behartuta, langile-masa handiak muturreko pobreziara (pauperismoa edo masen pobrezia) eramaten ditu.

XIX. mendea: Gizarte Auzia

Honen ondorioz, XIX. mendean egoera hau Gizarte Auzia moduan aipatzen hasi zen, gatazka eta sistema ezarriari aurre egiten dion erronka politikoekin. Langileen masa sistema ezarriari zuzenean aurre egiten hasi zen (langile mugimendua), 1848ko iraultzarekin edo Parisko Komunarekin.